Special

Door de coronacrisis kan in 2020 weinig gereisd worden, met als gevolg dat er weinig nieuw materiaal voor de website beschikbaar komt. Daarom hebben we besloten om maandelijks een of meerdere documentaires te publiceren over mooie plaatsen die wellicht niet zo snel met de camper bezocht worden. Deze plaatsen liggen in het Midden-Oosten. Wim heeft in 2006 een jaar lang  gewerkt voor de Verenigde Naties en had daardoor de kans om de omgeving te verkennen. Wandelend, op de mountainbike of per auto zijn vele kilometers afgelegd in een unieke omgeving. Alle documentaires zijn voorzien van commentaar en bieden veel achtergrondinformatie. In de nieuwsbrieven wordt daarnaast informatie over de uitzending zelf en de belevenissen van Wim verteld.

Uit het dagboek van Wim:

En dan ben ik klaar om op eigen gelegenheid de Oude Stad nog eens te bekijken. Ik kies er voor om vanaf Jaffa Gate de Ramparts Walk te doen, een wandeling over de oude stadsmuren, rondom het oude stadsdeel. En blijkbaar ben ik de enige die dit doet (tegen betaling van NIS 16, ongeveer € 2,80). Met een zon die langzamerhand begint te zakken krijg ik de mooiste uitzichten over de oude stad voorgeschoteld. De meeste beelden heb ik gefilmd, dus er zijn maar weinig foto’s. Maar aangekomen aan de andere kant van de stad blijkt verder lopen niet mogelijk te zijn: DANGER! Ik weet niet of dit te maken heeft met bouwval of het feit dat daar Oost-Jeruzalem ligt. Hoe dan ook, ik probeer via de suq de weg naar Jaffa Gate terug te vinden. En dat valt niet mee. Hoewel ik het advies van Harry opvolg om steeds de weg omhoog te zoeken, kom ik in delen terecht waar ik met Harry en Marc niet geweest ben. Zoals het opgeknapte Joodse kwartier. Dat ziet er werkelijk keurig verzorgd uit. Ik moet de verleiding weerstaan om ergens een hapje te eten, want thuis heb ik kip uit de diepvries gehaald. Die kan niet te lang blijven liggen.

Ramparts Walk

De oude stad Jeruzalem is geheel omringd door een stadsmuur. Diverse poorten verschaffen toegang tot de stad en al deze poorten kennen hun eigen verhaal. Wandelend over deze muur krijg je een prachtige inkijk op het leven binnen en buiten deze stadsmuren!

Uit het dagboek van Wim:

Massada is werkelijk indrukwekkend. In een film krijg je eerst een indruk van de geschiedenis voorgeschoteld, met stukjes uit de speelfilm. Een wandelpad leidt je langs alle belangrijke punten. Opvallend is dat op deze hoogte zoveel baden, soms zelfs rituele, zijn die toch het nodige water verbruikt moeten hebben. Op een plaquette verderop wordt uitgelegd hoe dat water naar de berg werd geleid. Maar er waren toch veel slaven nodig om de laatste honderden meters te overwinnen, dat kan niet anders. Op sommige plekken zijn de contouren van vertrekken goed zichtbaar, met soms zelfs restanten van mozaïek. Als je je realiseert dat een heel volk hier zelfmoord heeft gepleegd om aan de belegeraars te ontkomen, krijg je de kriebels. Terwijl ik van een der bezienswaardigheden terugloop, word ik aangesproken door een jongetje die me vraagt waar de kabelbaan is. Terwijl ik sta uit te leggen waar dat is, wordt er van verderop mijn naam geroepen. Het blijkt een groep Amerikanen te zijn met mijn collega David, die breed lachend mij staat toe te zwaaien. Hij is de Deputy Chief Of Staff ook al tegen gekomen en weet dat ik lopend naar  boven ben gekomen. Hij vraagt of ik mijn fiets soms beneden heb laten staan, maar ik geef aan dat dit teveel van het goede zou zijn geweest.

Masada

De berg Masada aan de Dode Zee heeft voor de Joden een speciale betekenis. Na de verwoesting van Jeruzalem verschansten zich hier zo’n 1000 Joodse opstandelingen om na een lange belegering door de Romeinen massaal zelfmoord te plegen. Alle militairen van het Israëlische leger (IDF) leggen op deze voor de Joden bijzondere berg de eed af.

Uit het dagboek van Wim:

Met mijn zoon Tom, die bij me op vakantie is, reizen we van Tiberias naar Jeruzalem. Deze keer nemen we de route aan de westzijde, dat wil zeggen ‘west van de Westoever’, hoe raar dat ook klinkt. De reis gaat eerst naar Akko, waar we ons laten verrassen door de aanwezigheid van een oud gevangeniscomplex en een Arabisch centrum. Het valt zelfs Tom op dat de mensen hier veel gemoedelijker met elkaar omgaan. En wat al helemaal leuk is, we wanen ons als enige toeristen in een toeristenplaats. Er zijn geen hordes toeristen die hinderlijk in de weg lopen of de lokale sfeer verpesten. We bezoeken diverse historische plekken en sluiten ons bezoek af met een wandeling door een tunnel naar de haven (waarvoor betaald moet worden!). Je verwacht dan dat er iets bijzonders in de tunnel moet zijn, maar dat valt tegen.

Jaffa en Akko

In het zuiden net onder Tel Aviv, en in het noorden vlak boven Haifa, liggen twee parels van plaatsen. Hoewel ze ooit echt Arabisch waren, is met name Jaffa dat niet meer. Maar Akko heeft haar Arabische uitstraling gelukkig wel weten te behouden.

Uit het dagboek van Wim:

Het maandelijkse diner met Roy (Noorwegen), onze Deputy Chief Of Staff, en sectiehoofden is deze maand voor de verandering eens anders van opzet. Bruce (USA) heeft een gids geregeld die ons naar Herodion begeleidt. De grenspassage naar Bethlehem verloopt erg vlot. Blijkbaar is er geen behoefte om ons uitgebreid te controleren. Wanneer de gids arriveert, rijden we door Bethlehem naar het zuidoosten. Via kanaal 1 kunnen we in de volgauto horen wat de gids in de eerste auto vertelt. Handig zo’n Motorolasysteem in je auto. Aangekomen bij Herodion ontwaren we een berg met resten van een paleis aan de voet. Te voet lopen we een steil pad op naar de top. Helaas is het geen stralend weer, want dan hadden we vanaf hier de Dode Zee kunnen zien. Herodion werd in het jaar 24 voor Christus gebouwd door koning Herodes de Grote. Het fort op de top van de berg is omgeven door een dubbele muur in een diameter van 63 meter. Ooit was dit het kasteel waar Herodes verbleef in open ruimtes aan een hoftuin, en luxe badkamers voor de nodige ontspanning.

Voorliefde

Herodes de Grote was een fazalkoning van de Romeinen en regeerde over Judea. Zijn voorliefde voor de Romeinen blijkt uit de vele bouwwerken die hij tijdens zijn regeerperiode heeft laten oprichten. Deze voorliefde maakte hem echter niet bemind bij de Joden. Samen met collegae van de UNTSO-staf werd Herodion bezocht. Maar ook Caesarea, Masada en diverse andere plekken herbergen restanten van deze bouwwerken naar Romeins voorbeeld.

Uit het dagboek van Wim:

Op zondag is het vroeg dag omdat de VN-bus om half acht vertrekt. Gaande de week ben ik de enig overgebleven militair geworden. En dan wordt je geacht om ook de reisleiding op je te nemen. Van de 25 personen komen er zeven niet op tijd opdagen. Dat scheelt in de bus, want nu kan er wat ruimer gezeten worden. Blijkbaar heeft Bruce (USA), die de trip georganiseerd heeft, mijn naam doorgegeven aan de directie van het Baha’i Park, want ik word gebeld met de mededeling dat de Deputy Secretary-General van het Baha’i International Community ons zal opwachten. En dan blijkt dat men er van uit was gegaan dat onze Chief Of Staff (Nieuw-Zeeland) ook bij dit gezelschap zou zijn. Maar Mr. Murray Smith geeft aan ook blij te zijn met mij als VN-pief. Dat lucht op! Onder zijn leiding krijgen we een Guided Tour en komen op plekken waar de normale bezoekers niet mogen komen. Woorden schieten te kort om dit park te beschrijven.

Terrassentuin

Israël kent heel wat geloofsstromen die al dan niet een claim leggen op bepaalde delen van het land. De derde grootste geloofsstroom ter wereld heeft haar internationale wereldcentrum in Haifa. Daar onderhouden ze de Bahai’i Gardens, een terrassentuin vol pracht en praal.

Uit het dagboek van Wim:

Ik pak de auto en rijd weer naar Wadi Quelt. Gwynn (Australië) heeft me verteld dat in de wadi een klooster ligt. Blijkbaar ben ik indertijd niet ver genoeg doorgelopen, anders had ik het klooster wel ontdekt. Op aangeven van Gwynn neem ik nu een andere weg die me richting Jericho brengt. Op een bepaalde plek zie ik een kruis op een berg en stop de wagen om er naar toe te lopen. Onmiddellijk heb ik al een Arabier aan mijn staart hangen die me kralen wil verkopen. Niet opdringerig, dat moet gezegd worden, maar wel behulpzaam en ook vriendelijk. Hij toont me het klooster in de diepte en vertelt me dat het water de hele weg via een irrigatiekanaal tot bij het klooster wordt gebracht. Indertijd ben ik bij de bron van dit waterkanaal geweest. Nu zie ik waar het naar toe wordt geleid.

Verborgen klooster

De Judean Mountains herbergen veel kloven. Eén daarvan, de Wadi Al Qelt, zorgt op zomerse dagen voor verkoeling voor de bezoekers. En in de kloof ligt een prachtig klooster verborgen dat na een fikse wandeltocht kan worden bezocht.

Uit het dagboek van Wim:

Wanneer op zondagmiddag de zon even doorbreekt en ik net overweeg om een cappuccino bij Hillel te gaan drinken, krijg ik een telefoontje van Kevin McDonald (Ierland): of ik zin heb om mee te gaan naar Mar Saba? Natuurlijk heb ik dat! Die plaats staat nog op mijn verlanglijstje. Een half uur later zijn we al op weg. Bethlehem is gigantisch druk en we moeten ons werkelijk een weg banen door de gele stroom aan taxi’s. Achter Bethlehem gaat het over de toppen van de heuvels naar het oosten. We passeren dorpjes met veel hangjongeren, waarbij we ons onwillekeurig afvragen wat die zoal overdag allemaal doen. De meesten zullen werkeloos zijn. We zien ook veel jongens in de leeftijd van zo’n tien jaar in mini-gevechtspakken. Broeinesten van militanten, vermoeden we! Als we aankomen bij Mar Saba is de zon alweer achter de wolken verdwenen. Bij de ingang laat een monnik ons weten dat er gebeden wordt. We moeten zo’n anderhalf uur wachten.

Uitstervend 'beroep'

In de buurt van Bethlehem ligt het Grieks-Orthodox klooster Mar Saba dat een van de oudst bewoonde kloosters ter wereld is. Toen ik het in 2006 bezocht leefden er nog maar 15 monniken. Ooit waren dat er duizenden.

Uit het dagboek van Wim:

Nadat ik de meest noodzakelijke zaken in mijn voorraadkast vanuit de PX heb aangevuld, trek ik de nieuwe wandelschoenen aan (van de oude heb ik hier de zolen totaal kapot gelopen) en rijd ik naar Qumran aan de Dode Zee. Daar ligt de grot waar een Bedoeïenjongen de zogenoemde Dode Zeerollen heeft gevonden. De gerestaureerde Dode Zeerollen liggen tegenwoordig tentoongesteld in “The Shrine of the Book” in het Israël Museum in Jeruzalem. Qumran zelf is ook een van die archeologische vindplaatsen waar je entree voor moet betalen. Maar daar staat tegenover dat je eerst getrakteerd wordt op een film waarin de achtergrond van de rollen uit de doeken wordt gedaan. Daarna word je door een klein museum geleid dat je een indruk geeft van de leefwijze van de Essenen die zich hier aan het eind van de tweede eeuw voor Christus hebben gevestigd. In heel veel opzichten lijkt deze plaats op dat wat ik al bij Massada heb gezien, alleen veel kleiner. Maar gelukkig loopt er achter de vindplaats een pad omhoog de bergen in. Ik had me voorgenomen enigszins fysiek bezig te zijn, dus dat komt goed uit. Maar het wordt een fikse klimpartij en ik moet ettelijke malen gaan zitten om uit te zweten en op adem te komen.  Boven aangekomen heb ik een prachtig uitzicht over Qumran en de Dode Zee. De kloof waar ik doorheen omhoog ben geklommen is vroeger een waterstroom geweest. Daar vandaan is een aquaduct aangelegd waarmee het noodzakelijke water voor al die baden in Qumran kon worden aangevoerd. Dat is nog duidelijk te zien. Her en der rennen bergmarmotten voor me uit, boven mijn hoofd schreeuwen hele zwermen zwarte vogels en op een gegeven moment zie ik zelfs een hele groep gemzen. Vlak voordat het park sluit ben ik terug bij de auto en met het vallen van de avond rijd ik Jeruzalem weer binnen.

Judese Bergen (deel 1)

Het bergmassief dat van noord naar zuid Israël doorkruist, kent vele gezichten. In deze Judean Mountains kun je met de auto, op de fiets of te voet allerlei bijzondere plekken opzoeken. In deel 1 rijden we door het Begin Park, wandelen we bij Wadi Qumran en Wadi Oetalav en fietsen we bij Manhat.

Judese Bergen (deel 2)

In deel 2 fietsen we bij Sataf, rijden we door Yehuda Desert, wandelen we bij Fawwar en gebruiken we de fourwheeldrive bij Sodom.

Uit het dagboek van Wim:

Ik ben met mijn plaatsvervangster Sondra (Australië) op line tour naar de buitenpost in Damascus. Na het doorspreken van een aantal belangrijke zaken gaat Sondra naar het Aussi-hous. De Australiërs hebben zowel in Jeruzalem, Tiberias, Damascus als in Tyre een door Australië gehuurd huis ter beschikking. Ikzelf heb een kamer geboekt in het Al Jala’a Hotel voor de prijs van zo’n 35 dollar per nacht. Op weg daar naartoe mis ik een afslag. Zoekend naar een mogelijkheid om op deze vierbaansweg de route terug te kunnen nemen neem ik af en toe een afslag bij een brug, in de verwachting dat ik via die brug aan de andere kant kan komen. Maar dat werkt hier blijkbaar niet zo. De enige brug die dat wel mogelijk maakt is nota bene afgesloten i.v.m. werkzaamheden. Een Syriër zou ongetwijfeld tegen het verkeer in over de brug zijn gegaan, maar ik wil met mijn opvallende letters UN op de auto hier geen verkeerde indruk achterlaten. Met als resultaat dat ik na 11 kilometer pas een gelegenheid heb om te keren. Maar ik heb de tijd. Niemand zit op me te wachten en de brandstof wordt door Kofi Annan betaald. Dus geniet ik van alles wat ik onderweg tegen kom. Ik zie prachtig beschilderde bussen die beter in een museum dan op de weg hadden kunnen staan. Ik zie drie Arabieren met dezelfde kleur theedoek op het hoofd gedrieën op een brommer zitten. Ik zie auto’s waarvan de achterklep open staat en waar vanonder een paar mannen liggend het achteropkomende verkeer in ogenschouw nemen. Ik zie een kraanwagen met een zware giek die meterslang uitsteekt en de indruk wekt de auto achterover te laten kiepen. Soms moet ik de ventilator even uitzetten om te voorkomen dat ik gigantische roetwolken binnen krijg die worden uitgestoten door oude vrachtwagens. Ondanks dat is het genieten geblazen!

Damascus (deel 1)

In 2006 was Syrië nog niet in een burgeroorlog verwikkeld en kon de hoofdstad Damascus worden bezocht. We bezoeken de Suq Al-Hamadiye en lopen door de oude stad waar handwerkers hun beroep uitoefenen.

Anders dan anders

Op onze website tonen we mooie plaatsen die we bezocht hebben of mooie trajecten die we bereden hebben met de camper, met de motor of op de fiets. Tijdens de kerstperiode van 2019, hebben we een bijzondere plaats laten zien, die helaas niet bezocht kan worden. Een camperplaats is er niet te vinden en terrasjes zijn er wel, maar die zijn te klein voor ons. Benieuwd hoe dat plaatsje er uit ziet? Bekijk dan onderstaande film!

Kribbendorp

Kribbendorp

Deze plaats is nergens in de atlassen te vinden. Kribbendorp herbergt een houtzagerij, een bakkerij, een zuivelfabriekje en nog meer bijzondere gebouwen. Allemaal uitgevoerd in een schaal van ongeveer 1 op 15. De bouwer heeft alle gebouwen een thema meegegeven en de noodzakelijke details toegevoegd. Allemaal handgemaakt.

Tot stand koming

Hoe dit dorp tot stand kwam

Jo

"Zou je voor ons een kerststal willen maken" was een aantal jaren geleden de vraag van zijn vrouw Anny aan mijn broer Jo. En dat was de start van een nieuwe hobby. Na een weinig voldoening gevende poging om een modelspoorbaan te bouwen, vond hij een nieuwe uitdaging in het (na)bouwen van huizen die als kerststal dienst kunnen doen. Allemaal in een schaal van ongeveer 1 op 15 en met details waar je je over kunt verbazen. Buren en vrienden waren zo enthousiast dat zij ook een stal kregen. En de familie werd ook niet vergeten. Vaak met een grappige link naar het beroep of een hobby van de ontvanger. Speciaal voor het realiseren van deze film werden alle huisjes nog een keer bij elkaar gehaald. En op de valreep kon ook nog het resultaat van het laatste project, het kapelletje, aan de film worden toegevoegd. En over details gesproken: in deze kapel staat ook een kerststal!

Jo

Alle huisjes zijn gebouwd om dienst te kunnen doen als kerststal.  En alles is met veel zorg en in uiterste precisie in miniatuur uitgevoerd door mijn broer Jo. Let vooral eens op alle details. Struikjes en bomen zijn gemaakt zoals je dat ook ziet bij modelspoorbanen. Hout wordt zodanig bewerkt dat het oud lijkt. De grindtegels heeft hij zelf gemaakt uit stenen die hij tijdens de vakantie vond. Verbaas je in de bakkerij over de miniatuurgebakjes en broodjes, bekijk de kandelaars in het kerkje die gesoldeerd zijn van spijkers en zie wat voor toepassingen er zijn voor de dopjes van eikels. En wat te denken van een miniatuur kerststal in een kerststal?

Tips voor camperaars en motorrijders